4 dingen die mijn boshuisje me heeft gebracht

Volgende maand is het een jaar geleden dat ik de sleutel van mijn boshuisje kreeg. Het huisje heeft me zoveel gebracht en bijvoorbeeld ook invloed gehad op mijn hoogsensitiviteit. In deze post zet ik vier dingen op een rijtje die mijn huisje me heeft gebracht.

1. Mijn huisje bleek een groot onverwachts cadeau met zich mee te brengen: geweldige buren. Ik ben hier omringd door zoveel creatieve mensen, vaak spiritueel ingesteld ook. De een heeft veel kennis van wildplukken en kruiden, de ander kan me vertellen over een bijzondere therapie die zij jaren heeft gegeven, weer iemand anders blijkt prachtige beeldhouwwerken te maken. Ik leer er veel van en ontdek van alles wat ik nog niet kende. De natuur trekt bijzondere mensen naar zich toe ❤️

2. Ik ben de seizoenen meer gaan waarderen. Nu het eerste jaar bijna rond is heb ik alle seizoenen een keer meegemaakt in mijn huisje. Ik werd ook wel echt verwend met allerlei uitersten, want na een prachtige zonnige zomer volgde er een winter met een dik pak sneeuw. Het is geweldig om dat zo bewust mee te maken. Dat gaat vrijwel automatisch als je er zo middenin zit. Als je dan in de ochtend de gordijnen opendoet zie je wat er allemaal in de tuin gebeurt en hoe alles zich aanpast op het seizoen.

3. Mijn hoogsensitiviteit ervaar ik hier als een fijn iets, terwijl ik het voorheen alleen als last kon zien. In Rotterdam was ik altijd helemaal moe van alle dingen die om me heen gebeurden en mensen die verschillende stemmingen op me afvuurden op straat. Ik vond het erg vermoeiend om alle geluiden, beelden en stemmingen te registreren. Bij mijn huisje is dat anders. Die geluiden, beelden en stemmingen registreer ik nog steeds maar het zijn prettige varianten: de natuur die z’n gang gaat (ik kan zo genieten van de vogelorkesten hier), het beeld en geluid van een knisperend vuurtje, een vlinder die voorbij vliegt… Op een dag kom ik 2, hooguit 4 mensen tegen die ik ken en die zich hier ook enorm op hun plek voelen. Dat is zo’n contrast met de sfeer die er in de stad hing: allemaal onbekende mensen, gehaast, de een heel blij en de ander juist heel verdrietig. Hier voelt het vertrouwd en doordat iedereen zo rustig en gelukkig is (voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk), ga ik mee in die sfeer en blijf ik niet hangen in negativiteit van wildvreemden.

4. Ik ben zo iemand geworden die altijd koekjes in huis heeft, ice tea en cola in de koelkast heeft staan en wijn in het wijnrek heeft liggen. Want, het gebeurt hier erg vaak dat er spontaan iemand op bezoek komt. Daar moest ik in het begin erg aan wennen. Toen ik nog in mijn appartement woonde kreeg ik namelijk niet vaak bezoek en kocht ik alleen wat ik zelf nodig had. Als ik bezoek kreeg wist ik dat van tevoren en liep ik snel even naar de supermarkt om wat lekkers te halen.