Bosbabe podcast aflevering 3: Beste vrienden zijn met jezelf & eenzaamheid (+ uitgeschreven tekst)

Het is weer tijd voor een nieuwe podcastaflevering! Voortaan komt de Bosbabe podcast iedere eerste dinsdag van de maand online. In deze derde aflevering geef ik je een update over mijn huisje. Ook praat ik over dingen in je eentje doen, beste vrienden zijn met jezelf en eenzaamheid.

Luisteren
Klik hieronder op het platform dat jouw voorkeur heeft om de podcastaflevering te beluisteren:

Spotify
AnchorFM
Apple Podcast
Google Podcast

Uitgeschreven tekst
Even nog een berichtje vooraf van mij 🙂 Mocht je in de gelegenheid zijn om deze podcast te beluisteren, dan wil ik je vragen dat te overwegen voordat je dit misschien vluchtig gaat lezen. Ik heb veel plezier gehad in het opnemen van de podcast en mijn best gedaan om er een gezellige, rustgevende aflevering van te maken met mooie natuurgeluiden erbij. Veel lees- of luisterplezier gewenst!

Bosbabe podcast aflevering 3
Hey! Wat leuk dat je weer luistert naar een nieuwe aflevering van de bosbabe podcast. Ik ben Jennie en ik heb twee maanden geleden een houten huisje in de bossen gekocht, op een heel mooi bospark. En in deze podcast neem ik je mee in al mijn avonturen. Ik begin meteen maar even met een huishoudelijke mededeling. Namelijk dat er voortaan iedere eerste dinsdag van de maand een nieuwe aflevering van deze podcast online komt. Toen ik mijn eerste aflevering had opgenomen dacht ik: ik ga dit iedere week doen, net als een hoop andere podcasts dat doen. Maar daar kwam ik kort daarna al op terug. Want het is best wel wat werk en ik doe hiernaast natuurlijk ook nog van alles. Dus één keer per maand lijkt mij een goed plan. Dan heb ik ten minste ook wat te vertellen. Neemt niet weg dat ik het hartstikke leuk vind om te doen en me weer helemaal in mijn element voel nu ik hier weer met mijn recorder zit.

Ik ben blij dat de vogels weer aan het fluiten zijn. Ik ben vandaag extra vroeg gegaan. Een paar dagen terug zat ik helemaal klaar om deze aflevering op te nemen en toen dacht ik: hey waar zijn de vogels? Het was toen best slecht weer dus ik dacht ik wacht even, wie weet dat ze de dagen daarna weer volop aan het fluiten zouden zijn. Maar dat gebeurde niet. Ik heb even op Natuurdromers, dat is mijn nieuwe community voor jonge natuurliefhebbers, gevraagd hoe dat kan. Daar kun je dit soort vragen stellen. En daar reageerde Susanne op en zij vertelde dat vogels eind juni inderdaad stoppen met zingen. Ze wist het volgens mij niet helemaal zeker maar denkt dat dat komt omdat het paarseizoen voorbij is, de dagen weer korter worden en veel vogels in de rui zijn en dan niet teveel aandacht naar zichzelf willen trekken omdat ze dan kwetsbaar zijn. En ze zei ook dat als we vogeltjes horen fluiten in deze aflevering dat dat dan de jongen zijn die het zingen aan het oefenen zijn. Dus dat is dan wel weer heel schattig.

In deze aflevering ga ik het hebben over dingen in je eentje doen en over eenzaamheid. Ik ben zelf graag alleen. Thuis, maar ik ga ook veel in mijn eentje op pad. En ik krijg al jaren van lezers van mijn blog de vraag hoe ik dat doe. En ook nu ik mijn huisje heb krijg ik regelmatig de vraag hoe ik dat durf in mijn eentje en of ik niet bang ben dat ik me eenzaam ga voelen. Dus dat zijn de dingen waar ik het in deze aflevering over ga hebben. Maar voordat ik dat doe geef ik je eerst een update over hoe het hier gaat in het huisje.

Het gaat heel goed. Ik kan nu al zeggen dat het een hele goede keuze is geweest om dit huisje te kopen. Ik geniet zo van alle rust. Ik heb een tijdje terug ontdekt dat ik ADD heb. Voor degenen die niet weten wat dat is, ik omschrijf het altijd zo dat eigenlijk dat drukke wat je bij iemand met ADHD aan de buitenkant ziet, dat gebeurt bij mij aan de binnenkant. In mijn hoofd dus. En dat houdt in dat het zelden stil is in mijn hoofd. Ik ben altijd met mezelf in gesprek vooral, of liedjes aan het zingen in mijn hoofd echt het gaat maar door. Vooral in de afgelopen 8 jaar dat ik in Rotterdam woonde ging het helemaal los in mijn hoofd met al die prikkels. Zo vermoeiend was dat. Ik ben daarnaast ook hoogsensitief wat het nog wat lastiger maakt. Al mijn energie ging naar het verwerken van die prikkels en er bleef weinig energie meer over voor mijn lichaam en mijn creativiteit. Dat vond ik zo zonde. En dat is ook een belangrijke reden geweest dat ik zo graag een huisje in de bossen wilde. En, er is iets bijzonders gebeurd. Ik besefte me dat er nu al voorzichtig wat momenten zijn dat ik dus gewoon aan niks denk. En ik merk ook dat ik minder met mezelf in gesprek ben, en meer liedjes aan het zingen ben in mijn hoofd. Ik denk dat dat een heel goed teken is. Dit is zo’n ontzettende rijkdom en vrijheid voor mij. Heel bijzonder wat een omgeving en de natuur met je kan doen.

Ik heb ook ontdekt dat witte sokken hier gewoon niet te doen zijn. In Rotterdam droeg ik altijd witte sneakers met van die witte enkelsokjes erin. Wat voor schoenen ik hier ook aan doe, hoe een waterdichte boots het ook zijn, op de een of andere manier eindig ik de dag altijd met bruine sokken. En ik had alleen maar witte sokken. Dus het wordt tijd om binnenkort maar eens wat zwarte aan te schaffen. Ook heb ik gemerkt dat ik hier liever in de avond douche dan in de ochtend. In Rotterdam douchte ik altijd in de ochtend om mijn dag opgewekt te beginnen. Hier is dat niet te doen. Ik ben hier zoveel bezig overdag in de tuin enzo, en ik ben drie keer per dag in het bos te vinden. Dus ik ben aan het einde van de dag echt gewoon vies. Dan moet ik gewoon douchen. Dat was me opgevallen.

Verder voel ik me hier ontzettend welkom. Ik heb een buurvrouw die me alle leuke plekken hier in de omgeving laat zien. Ze stuurt me vaak tips door en laatst zijn we samen blauwe bessen gaan plukken, heel gezellig en rustgevend was dat. Afgelopen weekend ben ik weer bij een andere boer bramen gaan plukken. Misschien dat ik dat wel wekelijks ga doen. Even in het weekend fruit plukken voor de komende week. Even een rustmomentje, en het is natuurlijk beter om lokaal te kopen. En het is stukken goedkoper als je het zelf plukt.

Verder heb ik hier geleerd dat spinnen echt ontzettend snel zijn in nieuwe webben maken. Toen ik dit huis kocht zat het vol spinnenwebben. Het heeft 2 jaar leeg gestaan dus de spinnen hebben het helemaal eigen gemaakt. We hebben grondig schoongemaakt maar de plafonds zijn best wel hoog en hier en daar zijn nog wat spinnen achtergebleven. Dat heb je natuurlijk sowieso in een huisje in het bos, dus ze zullen nooit helemaal weg zijn. Maar het is wel even wennen moet ik zeggen. Dan heb ik net schoongemaakt, wil ik twee dagen later de stekker in het stopcontact doen onder mijn nachtkastje, en dan voel ik alweer een spinnenweb. Dan denk ik: oh ja, daar is er weer eentje. En laatst had ik mijn pyjamabroek op de grond laten liggen in de badkamer. En toen ik ‘m de volgende dag oppakte rende er een spin uit. Dat was wel even schrikken. En ik heb ook sowieso wel iedere avond een spin op het douchegordijn. Dus, dit huis is wel goed voor mijn angst voor spinnen. Die kleine dunne vind ik inmiddels niet echt eng meer. Ik pakte er laatst zelfs een gewoon met mijn handen op. Daar was ik zelf helemaal verbaasd over dat ik dat durfde. Maar ik zit echt te wachten tot er een keer zo’n grote dikke snelle spin tevoorschijn komt. Daar ben ik wel echt bang voor. Dat er ineens een in mijn pantoffel zit, of dat ik een kleedje uit een mand pak en hij daar ineens uit tevoorschijn komt. Of wanneer ik een gordijn opendoe of zo. Oh ik krijg er nu al helemaal de rillingen van. Maar goed, daar wen je op een gegeven moment ook aan. Hoop ik in ieder geval.

Nou, tot zover de huisupdate. Dan gaan we nu door naar het onderwerp waar ik in deze aflevering de focus op wil leggen. Namelijk alleen zijn. Alleen dingen doen, beste vrienden worden met jezelf, en ik wil het ook hebben over eenzaamheid. Ik breng veel tijd alleen door en dat vind ik ook leuk. Ik heb oprecht veel lol in mijn eentje, vaak heb ik ook gewoon in mijn eentje de slappe lach om iets heel simpels. En zoals ik in de intro ook al vertelde: ik krijg regelmatig de vraag: hoe doe jij dat toch? Ik heb op die vragen nooit een concreet antwoord gehad. Ik vond het moeilijk om dit soort vragen te beantwoorden omdat het voor mij zo als vanzelfsprekend voelt eigenlijk. Dus ik heb afgelopen week eens diep in mijn herinneringen en gedachtes gegraven en die ga ik met jullie delen.

Ik denk dat de omstandigheden waarin ik ben opgegroeid een grote rol hebben gespeeld in mijn zelfstandigheid. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik heel jong was. Ik heb geen enkele herinnering meer van toen mijn ouders nog samen waren. Ik heb eigenlijk altijd gezien dat mijn moeder in haar eentje voor mij en mijn zussen zorgde. En dat altijd als voorbeeld gehad. Mijn vader is overigens wel altijd in beeld geweest hoor, maar ik zie dat zo omdat mijn moeder het meest voor ons zorgde, want zij was er op de werkdagen en bracht ons naar school. En mijn ouders lieten mij ook heel vrij in de opvoeding. Toen ik op een gegeven moment puber werd, toen lieten mijn ouders mij gewoon mijn gang gaan. Zelf mijn fouten maken en daar dan van leren. Natuurlijk grepen ze wel in als er echt iets mis zou gaan, maar ik ben blij dat ze het op deze manier hebben gedaan. Daar heb ik enorm veel van geleerd.

Ik denk ook dat mijn blog heeft bijgedragen aan oefenen met dingen alleen doen. Mijn blog startte ik op mijn 16e omdat ik mijn creativiteit niet kwijt kon op school. Creativiteit betekende op mijn middelbare school dingen met je handen maken, meer richting de kunst-kant, dus het tekenen en schilderen. Maar mijn vorm van creativiteit was en is schrijven en foto’s maken en dat kon ik daar niet kwijt. Dus dat ben ik op mijn blog gaan doen. Toen dat na een jaar of twee goed ging lopen werd ik voor allerlei events uitgenodigd. Als een merk een nieuw product uitbracht of als er een nieuwe winkel werd geopend bijvoorbeeld, dan was ik daarbij. Daar ging ik dan vaak in mijn eentje naartoe. Super spannend natuurlijk, maar ik voelde zo dat dit kansen voor mij waren dat er automatisch geen twijfel was om wel of niet te gaan. Eenmaal daar raakte ik altijd wel in gesprek met iemand. En als het niet leuk was, dan ging ik gewoon weer weg zodra ik met de mensen van het merk gepraat had. Dan had ik in ieder geval even mijn gezicht laten zien. Dus ik denk dat de omstandigheden in de eerste 18 tot 20 jaar van mijn leven, de tijd waarin je echt een beetje gevormd wordt, dat die hebben bijgedragen aan mijn zelfstandigheid van nu.

Goed, laten we het hebben over kleine dingen in je eentje doen. Gewoon de alledaagse dingen. En dan wil ik dat je even heel diep nadenkt aan een keer dat je ergens in het openbaar was, een restaurant of een bioscoop bijvoorbeeld. En nu wil ik dat je in je gedachten de persoon naar boven haalt die je daar hebt gezien, die in z’n eentje aan het eten was, of in z’n eentje in de bioscoopstoel zat. Hoe zag diegene eruit? Wat voor kleding had diegene aan? Kun je je deze persoon weer voor de geest halen? Nou, grote kans dat er nu letterlijk niks in je naar boven komt. En dat is precies het punt dat ik wil maken. Mensen onthouden het niet als je in je eentje wat gaat doen. Je bent er zelf misschien heel erg mee bezig, maar anderen niet. Ja, er zullen mensen zijn die even een seconde denken: hey die is alleen. Maar die vergeten dat zo weer. Ik probeer ook altijd te denken: mochten er mensen zijn die over me gaan oordelen omdat ik alleen ben, dan doen ze dat maar lekker. Want mensen die oordelen dat zijn toch niet de mensen op wie ik indruk wil maken of met wie ik ooit vrienden zou willen worden. Dus aan die mensen heb ik gewoon niks. En alleen zijn is niet iets negatiefs. Het is niet zielig ofzo. Die ene persoon die een seconde denkt: hey diegene is alleen. Die hoeft daar niet meteen iets negatiefs aan te koppelen. Diegene kan ook denken: hey, wat tof, diegene is alleen. Want dat is het ook juist toch, het is juist tof, als je zoveel lol hebt met jezelf dat je gewoon lekker op pad gaat en je ding doet. Dat je daar niemand anders voor nodig hebt. Ik denk dat het goed is om altijd in je achterhoofd te houden dat anderen niet weten wie je bent en dat ze echt niet zo bezig zijn met wat jij doet, net als dat jij je op een openbare plek ook niet bezighoudt met alle mensen om je heen.

Dingen alleen durven en doen, dat kun je denk ik het best oefenen in kleine stapjes. Dus dingen die je normaal gesproken met iemand samen doet eens een keertje alleen doen. Je zou bijvoorbeeld alleen naar een park kunnen om een boek te lezen, of in je eentje shoppen. Misschien kun je een keer in je eentje naar een koffietentje. Ik ging in Rotterdam weleens in mijn eentje zitten borduren in een koffietentje omdat ik dan zin had in een lekker drankje die ik thuis niet zelf kon maken. En zo kun je het steeds vertrouwder laten voelen om alleen te gaan.

Ik merk juist dat ik leuke dingen meemaak als ik iets alleen ga doen. Als je ergens alleen bent maken mensen vaker een praatje met je. En ik sta er zelf ook meer voor open om met anderen een praatje te maken als ik alleen ben. Want mijn aandacht is dan niet gevestigd op een vriend of familielid van me. Ik heb dan veel meer ruimte om een gesprek met een ander aan te knopen.  Of om een ander eens een compliment te geven. Nu valt het op dat dat ene meisje een leuke jurk draagt en kun je daar wat over zeggen, terwijl het normaal misschien niet opgevallen was omdat je aandacht bij je vriend of vriendin lag. En een compliment kan zich zomaar ontwikkelen tot een leuk of zelfs waardevol gesprek. Of misschien vind je het juist fijn om even geen gesprekken aan te knopen en wil je even alleen met je gedachten zijn in het koffietentje. Dat kan natuurlijk ook.

Laten we nu kijken naar de grotere beslissingen in het leven. Op mijn 18e verhuisde ik in mijn eentje naar Rotterdam. Ik kende niemand daar. Dat was geen reden om te twijfelen of ik het wel of niet zou doen, omdat ik zo graag naar die stad wilde. Ik denk dat daar geen twijfel was omdat ik in mijn achterhoofd wist dat mijn beslissing niet definitief was. Als het niet zou bevallen zou ik altijd terug kunnen naar Brabant. Of door naar een totaal andere plek die me dan interessant zou lijken. Ja, het was een optie dat ik door die keuze de rest van mijn leven in Rotterdam zou gaan doorbrengen. Maar zeker geen verplichting. Ook al kan dat misschien wel zo voelen als je op het punt staat die keuze te maken.

Mijn hond Cody heb ik in mijn eentje geadopteerd. Wij hadden bij mijn moeder thuis een hond en dat miste ik zo toen ik op mijn 18e op mezelf ging wonen. De eerste jaren op mezelf was het gewoon niet praktisch om een hond in huis te nemen, omdat ik toen nog met mijn studie bezig was. En toen mijn studie voorbij was toen dacht ik steeds: nee, een hond hebben, dat is iets wat ik pas kan doen als ik samen met iemand ben. Ik wacht wel gewoon tot ik een vriend heb en samenwoon. Nou, de jaren verstreken en die vriend die kwam maar niet. Maar die hond die wilde ik nog steeds. En toen zag ik op een gegeven moment een advertentie van Cody voorbijkomen. En ik voelde gewoon: dit is de hond voor mij. Ik wist dat als ik ooit een hond zou nemen, dat ik hem dan Cody zou noemen en deze hond was gewoon echt een Cody. En hij heette voorheen ook nog eens Cani. Wat natuurlijk best wel op elkaar lijkt, dus ik dacht: dan merkt de hond het niet als hij een iets andere naam heeft. Dus dat voelde echt als voorbestemd. Ik ben toen heel praktisch gaan kijken. Hoe ga ik dit doen? Is het echt nodig om te wachten tot ik een vriend heb? Het antwoord op die laatste vraag was nee. Want ik was klaar met mijn studie. Ik werkte vanuit huis, dus kon goed voor hem zorgen. Financieel gezien zat ik er goed bij en ik wist ook dat mijn bedrijf (mijn blog dus) de komende jaren nog mijn werk zou zijn. Voor mij zou het pas lastig worden als ik een kantoorbaan zou hebben. Dan zou ik het persoonlijk niet kunnen in mijn eentje vanwege mijn ADD/HSP. Maar die kantoorbaan was de komende jaren niet aan de orde dus ik ging er gewoon voor. Uiteindelijk is dat de beste keuze uit mijn leven geweest. Dus als je zoiets wil: kijk gewoon naar de praktische kanten. Misschien doe je nu dingen niet omdat je het idee hebt dat je moet wachten tot je met iemand samen bent. Maar onderzoek eens of dat wel echt zo is.

Hetzelfde geldt voor mijn boshuisje. Dat was ook iets waarvan ik dacht: dat ga ik pas doen als ik met iemand samen ben. Maar het leven liep even anders, er kwam nog niemand op mijn pad, en ik vond het zonde om te gaan zitten wachten met het waarmaken van mijn dromen, terwijl dat eigenlijk gewoon onnodig was. Want als ik praktisch ging kijken naar wat nodig was om mijn boshuisjesdroom waar te maken, dan was dat niet een man. Dan was dat geld en een creatief plan zoals je in mijn eerste aflevering kon horen. En nu is het natuurlijk zo dat een man in de meeste gevallen geld met zich meebrengt, mogelijkheid tot een hogere hypotheek en dat het nu eenmaal makkelijker is om zoiets met z’n tweeën te doen, maar dat betekent niet dat je daarop hoeft te wachten. Het duurt misschien wat langer of vergt wat extra werk of creativiteit, maar het is niet onmogelijk in je eentje. Niet op praktisch vlak en ook niet op emotioneel vlak. Want als je beste vrienden bent met jezelf dan durf je dit soort stappen te zetten. Dan denk je er niet over na dat het misschien gaat mislukken. Want je hebt jezelf en dat is alles wat je nodig hebt. En alles wat daarbij komt is een aanvulling.

Als ik dit soort dingen vertel zijn er soms mensen die zeggen: ja, maar jij hebt makkelijk praten want jij hebt je blog en Instagram en hebt daardoor veel vrijheid en mogelijkheden. Ja, dat klopt. Maar het is niet alsof ik met dat blog… aan mijn been wilde ik zeggen :-), geboren ben. Wat ik hiermee wil zeggen is dat als je nu gaat kijken naar je droom en ondervindt dat het praktisch gezien niet haalbaar is, dat je dan nu alvast stappen kan ondernemen zodat het over 5, 10 of 15 jaar misschien wel kan. Ga in ieder geval vooruit.

Ik denk dat de sleutel tot beste vrienden met jezelf zijn echt ligt in het goed kennen van jezelf. En jezelf leren kennen, dat doe je door dingen in je eentje te gaan doen. Alleen naar een ontbijttentje, alleen naar het park, alleen op reis. Je leert dan zoveel over jezelf. Ga aan de slag met persoonlijke ontwikkeling. Lees de non-fictie boeken die jou interessant lijken. Of als je niet van boeken lezen houdt, kijk er dan video’s over. Het internet heeft zoveel te bieden. Maak lijstjes van hoe jouw ideale dag eruitziet, waar je je vrije tijd aan wil besteden, aan welke dingen je energie wil geven en aan welke juist niet. Maak een visionboard. Dat soort dingen liggen misschien voor de hand, maar ze helpen je echt enorm. En misschien heb je in het verleden gedacht: ja dat doe ik nog wel een keer, of ja het zal wel. Maar ga er eens echt voor zitten. Als je jezelf goed kent weet je wat je moet doen om jezelf een fijn leven te geven. En dan ontdek je manieren om jezelf te vermaken in je eentje.

Dan wil ik het nog kort hebben over eenzaamheid. Deze vraag wordt steeds op precies dezelfde manier gesteld: ben je niet bang dat je je eenzaam gaat voelen als je zo ver weg bent van je vrienden? En dan denk ik steeds: is dat iets om bang voor te zijn dan? Ik weet wel zeker dat ik me op een gegeven moment eenzaam ga voelen. Maar als je weet dat het komt, en het ook niet per se ziet als iets negatiefs maar als iets wat nu eenmaal bij de mens hoort, dan hoef je er ook niet bang voor te zijn. Ik denk dat het gezond is om af en toe eenzaamheid in dit geval door afstand te voelen, zodat je het meer gaat waarderen wanneer je wel weer met iemand bent van wie je houdt, of dat nu een vriend of een liefde is. Dus ja, ik ga sowieso hier af en toe janken. Ik denk dat dat in de winter gaat gebeuren als het hier donker en koud is, en ik hier alleen zit met mijn glas rode wijn. Maar ik ben er niet bang voor. Want hoe eenzaam het dan ook even voelt, daarna realiseer ik me vast wel weer dat ik altijd iemand kan bellen, of dat ik in het weekend de auto in kan stappen om bij iemand op bezoek te gaan en weer even het tegenovergestelde van eenzaamheid te voelen. En in de tussentijd weet ik mezelf te vermaken met mijn eigen slechte grappen.

In de volgende aflevering ga ik langs bij Ginny. Zij woont in een tinyhouse en ik ga vragen hoe ze dat geflikt heeft. Want ik heb inmiddels begrepen dat het heel lastig is om grond voor je tiny house te regelen. En ik heb haar al even kort gesproken en weet nu al dat het heel interessant gaat worden want zij heeft ook een creatief plan moeten bedenken om haar droom waar te maken. Dus de eerste dinsdag van augustus krijg je dat allemaal te horen! In de tussentijd hoef je je niet te vervelen, want ik heb een heel leuk iets gelanceerd. Namelijk Natuurdromers.nl. Dat is een community waar jonge, moderne natuurliefhebbers met elkaar in contact kunnen komen. Er is een forum waar je met elkaar kunt praten over dingen als moestuinieren, wildkamperen, wonen in de natuur en nog veel meer natuurgerelateerde onderwerpen. En er is ook een gedeelte waar je kan deelnemen aan gratis events of er zelf eentje kunt organiseren. Dus dan ga je met gelijkgestemden samen wandelen, kanoën, vogelspotten of iets anders wat je leuk vindt om te doen. We hebben op dit moment al 5300 leden dus het is heel gezellig in de community. Kijk vooral even op de website zou ik zeggen, dat is Natuurdromers.nl. En wie weet zie ik je daar online of misschien wel tijdens een wandelevent. Want ik doe regelmatig mee! Leuk om jullie daar te ontmoeten. Fijne dag vandaag!

6 thoughts on “Bosbabe podcast aflevering 3: Beste vrienden zijn met jezelf & eenzaamheid (+ uitgeschreven tekst)”

  1. Wat een supermooi stuk Jenny, ik herken me er heel erg in. Ik kan ook heel goed alleen zijn, ik vind het heerlijk zelfs. Ga met gemak in mijn eentje naar de bioscoop, naar het bos en op een verre backpackreis. Ik vraag me soms wel eens af of ik nog mét iemand kan zijn, of dat niet een stukje inleveren van mijn vrijheid betekent.. terwijl ik bijvoorbeeld een vriend ook wel eens mis.

  2. Wat een leuke podcast! Mooi om te horen dat je ADD zo in balans is sinds je in het boshuisje woont. En ik vind je een held met spinnen haha, als ze iedere dag op mijn douchegordijn zouden zitten word ik daar echt niet vrolijk van.

    Alleen zijn is geweldig, ik vind het heerlijk en brengt zoveel voordelen met zich mee. Je kan doen en laten wat jij wilt zonder daar rekening te houden met een partner. Nu heb ik in mijn eentje de zorg voor mijn dochter van 4, dus echt alleen ben ik inmiddels niet meer, maar alsnog onderneem ik zoveel ‘alleen’.

Laat een reactie achter aan Nicole Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.