Mijn weg naar veganisme

Als je mij twee jaar geleden zou vertellen dat ik nu (inmiddels ongeveer 9 maanden) interesse zou hebben in veganisme, dan had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Ik was gek op hamburgers, kip uit de oven en Brabantse worstenbroodjes en bestelde bij mijn frietjes áltijd een frikandel speciaal. Mijn zus en een vriendin van me waren al een aantal jaren veganist. Daar had ik alle respect voor, maar dierlijke producten waren al 24 jaar in mijn leven en ik had er geen seconde aan gedacht daar verandering in te brengen. Totdat ik op een bloggers-event belandde waar ik dingen zag waar ik nog steeds tranen van in mijn ogen krijg als ik eraan terugdenk. Ik deel in deze post mijn verhaal over mijn weg naar veganisme.

Bloggersevent gone wrong
Voor mijn blog en Instagram word ik regelmatig uitgenodigd voor modeshows, winkelopeningen en productlanceringen. De merken die me uitnodigen hopen dan dat ik wat over hun merk en/of hun nieuwe product schrijf om er mijn volgers kennis mee te laten maken. Zo kreeg ik op een dag van een groot schoenen- en tassenmerk de uitnodiging om naar het hoofdkantoor te komen. Een paar andere bloggers en ik mochten zien hoe nieuwe collecties ontworpen werden en we zouden een exclusief kijkje achter de schermen krijgen. Mét een verrassing. Dat laatste hield in dat we naar de leerlooierij gingen. Een haarnetje op en blauwe zakjes over onze schoenen heen en daar gingen we…

We liepen een ruimte in waar het ontzettend stonk en al snel zag ik waar dat vandaan kwam. Er stond een grote container waar een grijparm in ging. De grijparm kwam weer naar boven met een stuk of vier dode koeienvellen vastgeklemd, waar het bloed nog vanaf droop. De arm verplaatste de huiden over het gangpad (waar wij moesten lopen) heen en liet ze in een grote wasmachine vallen. We liepen zigzaggend door de bloedplassen door naar de volgende ruimte, waar ik zag hoe mensen vervolgens de huiden verder gingen schrobben en bewerken. Ik dacht: hoe kunnen deze mensen dit zo doen? Hebben ze daar geen gevoel bij? En hoe kan de rondleidster zo vol trots vertellen over hoe mooi ze dit vak vindt en het proberen goed te praten door te zeggen dat het slachtafval is? Hoezo zijn er zoveel bakken vol slachtafval? Ineens zag ik dierenleed recht voor mijn neus. Ik wist natuurlijk dondersgoed dat het gebeurt, maar nu had ik er voor het eerst een beeld bij. Uiteraard mochten we geen foto- of videomateriaal van dit gedeelte van de trip maken. Ik vraag me nog steeds af wat het idee van dit merk was hierachter. Hadden ze écht gedacht dat dit leuk was om aan ons te laten zien en dat we daarna vol enthousiasme over het merk zouden schrijven? Eenmaal terug in Rotterdam barstte ik in huilen uit en het zette me voor het eerst aan het denken over vegetarisme.

Ik vond het niet meer eerlijk om dieren te laten lijden voor mijn genot, wetende dat ik prima gezond kan leven zonder daaraan bij te dragen.

De komst van Cody
Ik werd niet meteen vegetariër. Ik was zo gewend aan het eten van dieren dat ik het lastig vond om een omschakeling te maken. De beelden zaten wel nog in mijn hoofd en ik koos er daardoor steeds vaker voor om vlees te laten staan. In maart 2018 adopteerde ik Cody. Vanaf dat moment was het 24/7 hij en ik. Ik bouwde een band op met hem, ontdekte hoe slim hij is en ervaarde dat hij heel veel verschillende emoties heeft. Blijdschap en enthousiasme, maar ook angst en pijn. Dat deed me beseffen dat de dieren die ik toen nog at ook zo zijn. Het ging me steeds meer tegenstaan om ze te eten en het verschil dat ik in mijn hoofd had gecreërd tussen huisdieren en andere dieren werd steeds kleiner. Ik bedacht me dat ik nooit in mijn leven een dier zelf zou kunnen slachten, of überhaupt pijn zou willen doen. Waarom zou ik dan nog betalen om het een ander te laten doen? Dat het op een plek gebeurt waar ik het niet zie betekent voor mij niet dat het oké is. Een aantal maanden na de komst van Cody (volgens mij twee, ik weet het niet zeker) werd ik vegetariër.

Op een dag verveelde ik me en zag ik de documentaire Cowspiracy op Netflix staan. Die had ik al eerder voorbij zien komen toen ik nog niet vegetariër was, maar ik durfde hem niet te kijken omdat ik bang was dat er beelden van dierenleed in voor zouden komen. Wat eigenlijk al genoeg zegt, maar goed. Nu ik vegetariër was en mijn interesse in dit onderwerp wat meer gewekt was, was ik er klaar voor. Wat bleek? Het was naar mijn mening een hele nette documentaire waarin duidelijk werd uitgelegd wat het eten van dierlijke producten voor nadelige gevolgen heeft voor de aarde. Dat voor één hamburger de hoeveelheid water nodig is die vergelijkbaar is met twee maanden douchen bijvoorbeeld, en dat koeien voor ontzettend veel cO2 uitstoot zorgen. Ik keek in de week daarna de documentaires What The Health en Forks Over Knives waarin verbanden worden gelegd tussen het eten van dierlijke producten en verschillende ziektes. Deze drie documentaires zijn ontzettend Amerikaans en overdreven en belichten veel dingen maar van één kant (de voor veganisme-positieve kant dus), maar ik kon eruit halen wat voor mij belangrijk was en begreep ineens helemaal waarom mensen veganist zijn. Er zijn ook nog een hoop documentaires waar wél beelden in voorbij komen over dierenleed in de vlees- en zuivelindustrie maar die wilde ik niet zien. Mijn beslissing was al gemaakt. Ik ben denk ik 3 of 4 maanden vegetariër geweest toen ik de overstap maakte naar veganisme, rond september 2018.

Ik leerde steeds meer over de bio-industrie en voeding in het algemeen. Met alles wat ik ineens wist vond ik het niet meer eerlijk om dieren te laten lijden voor mijn genot, wetende dat ik prima gezond kan leven zonder daaraan bij te dragen.

Vreten maar
En toen: vreten maar! Ik deed onderzoek op Huh? Is this vegan, Wateetjedanwel, De Groene Meisjes, Lisa Goes Vegan en Vegan Wiki en ontdekte dat er heel veel ongezonde vegan dingen zijn. En dat moest natuurlijk allemaal uitgeprobeerd worden. Oreo’s, Ben & Jerry’s, afbakbagels, cupcakes, chocolade… Naturelchips at ik nooit maar toen ik erachter kwam dat een aantal varianten daarvan ook gewoon vegan is ging het regelrecht mijn winkelmandje in. Ik ben behoorlijk wat kilo’s aangekomen in mijn eerst maanden als veganist. En ja, ik heb een paar keer “gezondigd”. Dat heb ik expres tussen aanhalingstekens gezet omdat ik het zo niet zie. Het is niet niks om na 24 jaar afstand te doen van dingen die je gewend bent. Alle beetjes helpen en ik was super trots op de bijdrages die ik wél deed. Van de één op de andere dag stoppen werkte niet voor mij. Ik gaf mezelf liever de tijd om me goed te informeren en alles uit te zoeken. Hoe meer ik leerde, hoe makkelijker ik dingen kon laten staan. Bij vlees en eieren ging dat makkelijk, maar met zuivel heb ik wel moeite gehad. Als ik zin had in iets dierlijks, dan zocht ik uit hoe dat eigenlijk gemaakt wordt. Dan veranderde ik vaak snel van gedachte. Soms ook niet, soms won het verlangen. En dat is helemaal oké want dat hoorde bij mijn weg naar veganisme.

Dingen die ik (niet) mis
Ik krijg vaak de vraag of er dingen zijn die ik mis. Op dit moment is dat niet veel, maar ik ga niet zeggen dat er niets is wat ik mis. Ik mis kant en klare chocolademousse in de supermarkt. Dit kun je zelf maken, maar het gemak om het even in de winkel te kopen is er niet. En ik mis mijn favoriete smaken bij de ijssalon: straciatella en chocolade. Er zijn goede vegan ijsvervangers in de supermarkt (zoals de nieuwe Magnums en ik hoorde dat er vegan Viënnetta aankomt), maar bij de ijssalon ben ik op sorbetijs aangewezen en daar houd ik niet zo van.  

In een restaurant heb ik soms maar drie keuzes en dat vind ik fantastisch. Geen keuzestress meer en vegan eten is tot nu toe altijd lekker. Ook mis ik het niet om mijn snijplanken grondig af te wassen na het snijden van kip. Op mijn planken ligt tegenwoordig alleen nog maar fruit, groenten en andere plantaardige dingen. De buikpijn na sommige maaltijden mis ik ook niet. De smaak van vlees mis ik ook niet, want er zijn tegenwoordig hele goede vleesvervangers (de Beyond Meat burger is mijn favoriet). Cupcakes, pizza, pasta carbonara, taart, worstenbroodjes… ik kan het gewoon allemaal eten want overal is tegenwoordig wel een vegan variant van. Je moet er wel meer moeite voor doen om ze te vinden, dat wel, maar dat heb ik er graag voor over.

Meer dan eten
Veganisme gaat over meer dan eten. Als je het alleen op je voeding toepast, dan eet je plantaardig, maar bén je niet vegan. Als je vegan bent dan gebruik je namelijk helemaal geen producten meer waar dieren voor zijn gebruikt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan kleding (geen wol, zijde en leer) en verzorgingsproducten (geen dierlijke ingrediënten, maar ook niet op dieren getest). Ook op dit gebied heb ik tijd nodig om mijn weg te vinden. Voeding was mijn eerste stap en toen ik dat grotendeels onder controle had ben ik me gaan verdiepen in producten daarbuiten. Op Naoki.nl staan lijsten met merken die wel en niet op dieren testen dus die pak ik er regelmatig bij. Toen ik zag dat Versace, mijn lievelingsparfum, op dieren test had ik het wel even zwaar. Mijn parfum dat ik al bijna tien jaar gebruik opgeven? Hoe ga ik dat doen? Gelukkig kwam HEMA vlak daarna met de vegan BAE lijn met daarin een parfum dat me aan mijn favoriet deed denken. Opgelost! Dingen als make-up, dagcrème en bodylotion heb ik inmiddels vervangen voor een diervriendelijk alternatief. Deodorant en tandpasta vind ik lastige producten en daarvoor ben ik nog op zoek naar vervangers.

Veganisme is iets waar ik me op dit moment fijn bij voel. Ik weet dat ik hiermee niet meer bijdraag aan dierenleed en wél bijdraag aan de toekomst van de aarde. Wat ik je wil vragen is om respect hiervoor in de reacties. Ik krijg er veel vragen over en heb daarom mijn verhaal gedeeld. Ik probeer zeker niet iets op te leggen of de les te lezen. Ik laat mensen die dierlijke producten eten in hun waarde en wil je vragen dat ook terug te doen. Je mag hieronder gerust al je vragen stellen en ik houd vandaag ook een Q&A in mijn Instagram stories (@jenniefromtheblog).

41 thoughts on “Mijn weg naar veganisme”

  1. Wat mooi om te lezen! Heel goed uitgelegd. Ikzelf probeer ook plantaardiger te eten, maar vind het lastig. Dat komt denk ik inderdaad vooral omdat ik zo gewend ben aan vlees enzo. Maar: alle beetjes helpen (zuivel vervangen door soya etc) en ik ga even de blogs/websites langs die je noemde en je Q&A volgen ☺️

    1. Heel goed dat je er zo bewust mee bezig bent en het probeert! Zoals ik schreef heeft het bij mij geholpen om me goed te informeren. Producten laten staan werd daardoor steeds makkelijker. Ik heb behoorlijk wat tijd gestoken in het kijken van docu’s en lezen van artikelen, maar weet nu wel heel goed waarom ik het doe en vind ik de producten niet meer aantrekkelijk. Geef jezelf de tijd! Het hoeft niet meteen alles of niets te zijn 🙂 Succes!

  2. Wat goed en knap van je, ik heb er echt bewondering voor!😊
    Ik eet zelf al jaren vegatarisch, en eet ook weinig zuivel of ei producten. Dit komt eigenlijk omdat ik het niet lekker vind, en dan vanuit het dierlijk welzijn ook niet wil leren eten.
    Maar wat ik wel moeilijk vind, en ook nooit goed in verdiept heb is het koken zonder pakjes en zakjes, en van die kant en klaar producten. Ik ben gewoon niet zo’n goede kok, en vind het dan ook moeilijk om van niets, iets te maken. Dat gaat toch wel makkelijker met pakjes etc. Waar wel dierlijke stoffen in verwerkt zitten 🙁
    Heb je hier misschien tips voor? Of goede websites?
    In iedergeval wel weer een inspirerend artikel om er weer meer over na te denken!😊

    1. Goed bezig! Ik hou niet zo van koken, maar ben het wel leuker gaan vinden sinds ik veganistisch eet. Omdat ik inderdaad creatief moet zijn en niet meer echt uit pakjes en zakjes kan koken. Hierbij een linkje naar mijn lievelingskookboek: Oh She Glows. Via dit boek heb ik leren koken zonder pakjes, zakjes en vleesvervangers. Is echt een fijn boek met gemakkelijke recepten en zonder ingewikkelde ingrediënten. En daarnaast haal ik inspiratie uit de sites die ik in het artikel heb genoemd. Veel succes!

  3. Wat een fijn artikel om te lezen, Jennie! Ik eet sinds september vegetarisch, maar als ik dit zo lees word ik echt wel geïnspireerd om ook minder (of misschien zelfs wel geen) andere dierlijke producten te eten.
    Ik probeer nu wel, net als jij, mijn verzorgingsproducten te vervangen door producten die niet getest zijn op dieren wanneer deze op zijn. Bij gezichtsverzorging had ik dit (onbewust) al en bij make-up vind ik het geen probleem, maar de overige producten heb ik nog wat moeite mee om goede vervangers voor te vinden. Of om afscheid te nemen van mijn lievelingsgeur…. Maar ik doe mijn best en zoals jij zegt: alle kleine beetjes helpen!

    1. Fijn om te horen, dankjewel 🙂 Ik heb het precies hetzelfde. Verzorgingsproducten en make-up waren easy, maar de tandpasta en deodorant die ik gebruik vind ik zó fijn dat ik het moeilijk vind om varianten te vinden die dit evenaren. Maar goed, ik ga gewoon rustig verder met mijn zoektocht en leg er niet te veel druk op. Ik ben al zo goed op weg en daar mag ik ook trots op zijn. Ga zo door Anouck, echt fijn om te lezen dat je er zo mee bezig bent.

  4. Wat een mooie ‘reis’, Jennie!

    Ik ben de laatste tijd minder vlees gaan eten. Ik vind het nog moeilijk om mezelf het helemaal niet meer toe te staan (en dat vind ik heel irritant aan mezelf), dus wil ik als uitgangspunt nemen datik voor de vega optie kies, en als ik écht heel erg graag vlees wil (bijv in een restaurant), dan neem ik dat. Voor mij een mooie eerste stap, naar hopelijk ooit een volgende.

    Je verhaal zet me weer even op scherp, bedankt!

    X

    1. Er bewust mee bezig zijn is al een heel ding. Neem de tijd om je comfortabel te voelen in iedere stap die je zet ♡ Het hoeft niet meteen alles of niets te zijn en het is heel lastig om iets wat je al je hele leven gewend bent plots aan te passen. Alle beetjes helpen!

  5. Leuk om jouw verhaal te lezen! Ik ben echt sinds een week gestopt met vlees eten, ook na een eye opener. De docus staan op mijn lijstje om te kijken.

  6. Wat knap dat je je leven zo hebt om gegooid! Ik eet zelf 13 jaar vegetarisch en dat is met de jaren steeds gemakkelijker geworden. Mensen veroordelen het minder, hoewel veel familie er moeite mee houdt. Vegan overweeg ik regelmatig, maar tot nu toe is de drempel te groot. Dingen als crème fraiche in een saus, of kaas op een pizza vind ik lastig te vervangen. Ik ken ook veel melkveehouders en zoals de dieren daar leven vind ik niet perse volledig verkeerd. Dat helpt dus ook niet mee;)
    Ik geef mijn katten ook veel vlees te eten (zo min mogelijk andere dingen eigenlijk) en ik hou veel van leren tassen en schoenen. Jouw verhaal over de leerlooierij is wel een eye opener.

    1. Ik zat er laatst nog aan te denken hoe lastig het de afgelopen jaren moet zijn geweest voor vegetariërs en vegans. Niet alleen qua aanbod in de supermarkt, maar inderdaad vooral qua veroordelingen. Mijn vrienden en familie hebben er gelukkig geen problemen mee, maar ik kan me heel verdrietig voelen als ik reacties zie onder nieuwsberichten over veganisme/vegetarisme en dierenleed. Dan voel ik me wel echt heel klein en onbegrepen. Gelukkig komt er wel steeds meer bewustzijn en begrip rondom het onderwerp, ook al is er nog een HELE lange weg te gaan. We can do this!

  7. Wat heb je dit mooi en helder geschreven, dankjewel! Heel interessant en inspirerend. Ik ben al een aantal jaar vegetariër maar de stap naar veganisme is nog niet gezet. Ik merk wel dat het kleiner wordt. Eieren en kaas eet ik amper maar zuivel is nog wel een dingetje. Ik probeer gewoon zo vaak mogelijk plantaardig te kiezen en mezelf niet al te veel regels op te leggen, want dat werkt niet voor mij. Dan wil ik het juist. Maar dit verhaal zet me wel weer aan het denken!

    1. Bedankt voor het fijne compliment! En wat goed dat je merkt dat de stap steeds kleiner wordt. Het was bij mij inderdaad ook een kwestie van niet te streng zijn voor mezelf, maar me gewoon goed informeren en de tijd nemen. Het is goed dat je jezelf de tijd geeft om je comfortabel te voelen in iedere stap die je zet. Ga zo door 🙂

  8. Superrrr leuk artikel
    Ik zit midden in die zoektocht
    Je pasta van de week zag er heerlijk uit, misschien leuk om het recept te delen? en met waar je alles kunt kopen
    Ik vind de supermarkt zo moeilijk de laatste tijd

  9. Wat een prachtig artikel Jennie! Ik ben zelf bijna 15 jaar vegetariër. Ik was nog heel jong, maar wel al heel erg geïnteresseerd in de wereld. Wij hadden kippen in de tuin en met Kerst aten we kip. Dat vond ik zo raar! Al verzekerde mijn moeder mij ervan dat het echt niet een van de kippen uit de tuin was, maar uit de supermarkt… Ik kreeg geen hap door mijn keel. En sindsdien wilde ik nooit meer vlees eten. Wat je zegt over het vergelijken van je huisdier met andere dieren is heel treffend. Alle dieren hebben gevoel. Wie zijn wij als mens om hen het recht om te leven af te nemen?

    1. Ik vind het altijd zo fascinerend als mensen al op zo’n jonge leeftijd zelf de keuze maken om vegetariër te worden, zonder dat van hun ouders mee te krijgen. Heel sterk vind ik dat. En inderdaad… je zou maar geboren worden mét gevoelens, maar zonder stem. Zo verschrikkelijk 🙁

  10. Heel goed geschreven Jennie! ♥️ Ik vind het zoo tof dat je deze stap hebt gezet (het maakt je nóg leuker om te volgen) en helemaal dat je er nu over schrijft. Het is heel inspirerend en ik hoop ook dat het veel mensen aan het denken zet. Well doneeee you!! 🌱 Veganism is the future!

  11. Wat goed dat je dit zo uitgebreid deelt! Vooral dat het oké is om niet gelijk alles of niks te geven, maar dat een wat langere weg (of middenweg) ook al heel goed is.

    Zelf hang ik er ook nog tussenin. Thuis eet ik veganistisch, maar buiten de deur maak ik soms uitzonderingen. Erover praten en bewustwording creëren helpt enorm!

    1. Wat ben je goed bezig! Ik heb het ook een tijdje op die manier gedaan. Ik ben zelf niet zo’n goede kok dus vond het zonde om dan thuis iets met dierlijke producten te maken wat niet zo lekker was. Dan genoot ik er liever van in een restaurant waar ik wist dat het lekker bereid zou worden. Super goed bezig, Yvette 🙂

  12. Sinds ik de documentaire Cowspiracy op Netflix zag staan ben ik meer en meer gaan nadenken over het eten van dierlijke producten. Ik was toen al vegetariër, maar nu ga ik steeds meer en meer vegan eten. Ik laat mijn dagelijkse tas melk al enkele maanden staan, wil ik de toekomst enkel eieren eten van onze eigen kippen en ga meer en meer sojayoghurt eten of donkere chocolade eten in plaats van bruine. Het zijn kleine stappen

  13. Wat een fijn artikel! En wat een raar bloggersevent haha – een bezoekje aan een leerlooierij?! Gelukkig heeft het in jou iets aangewakkerd en ben je daardoor bewuster gaan leven, al was dat vast niet hun bedoeling 😉

    Ik eet en leef nu al jaren vegetarisch en probeer geheel veganistisch/plantaardig te leven, maar ik heb soms nog wel moeite om het echt 100% goed te doen. Ik geef mezelf daarom nog wat vrijheid om af en toe een eitje te eten of een bolletje roomijs bij lekker weer. Meestal is mijn craving dan weer weg en eet ik de weken of maanden erna weer plantaardig. Cosmetica is er gelukkig genoeg vegan en qua kleding en accessoires ook. Het kost even wat extra onderzoekswerk, maar er is gelukkig zoveel moois te vinden en er komt steeds meer bij, dat maakt het een stuk makkelijker 🙂

    1. Gek he? Ik heb na het event ook nog een mail gestuurd met vragen erover maar daar heb ik nooit een antwoord op gekregen. Toen was het inderdaad verschrikkelijk om te zien, maar ik ben blij dat het mijn ogen heeft geopend. En wat ben je ontzettend goed bezig! Ik ben mega dankbaar voor je handige website 🙂

  14. hi Jen! Wat leuk dat je zo goed je best doet om zo veel mogelijk vegan te leven. Het is nogal wat hoor.. na 4,5 jaar maak ik nog steeds wel fouten.

    Een tipje voor tandpasta: Ecodenta van Holland & Barrett. Welke ik heb kost €8 en ik ben er super tevreden mee, helemaal vegan 🙂 Wel goed kijken of het keurmerkje er op staat, bij sommige varianten niet en dan twijfel ik een beetje..
    Ook gebruik ik zo’n lavendel/vanille deo van de kruidvat. Is ook een veganistische variant, maar weet zo de naam niet meer. Heeft een gek spuitknopje, misschien dat je hem daardoor een keer herkent 🙂 Ze hebben ze ook in rollers, maar die vind ik minder fijn.

  15. Mooi en uitgebreid beschreven, inspirerend maar niet opdringerig!

    Ik vraag me af waardoor denk je dat je in je eerste maanden bent aangekomen? Zijn veel vegan producten niet magerder? En heb je nu dan wel magerderen producten gevonden of moet je nog steeds erg opletten?

    1. Fijn om te horen! Omdat ik dus al die ongezonde snacks ging uitproberen 🙂 Daardoor kreeg ik meer calorieën binnen dan mijn behoefte en kwam ik aan. Inmiddels zijn die kilo’s er weer af. Ik heb het idee dat veel mensen denken dat je van vegan eten automatisch afvalt, maar dat is natuurlijk niet zo. Ook vegans kunnen suiker eten en een overschot aan calorieën binnenkrijgen. Ik weet niet wat “magere” producten zijn dus daar kan ik helaas geen antwoord op geven. Ik eet nu weer gewoon mijn benodigde aantal calorieën, waardoor ik nu (volgens mij) op een mooi evenwichtig gewicht blijf. Ik heb er expres “volgens mij” bij gezet, omdat ik mezelf al jaren niet gewogen heb. Maar ik merk het aan de vorm van mijn lichaam 🙂

  16. Ik denk dat wij dezelfde rondleiding hebben gehad, al was het voor mij destijds voor een studieproject. Ik kan me vooral de geur nog heel goed herinneren.. Voor mij geen reden om geen vlees te eten, dat was vooral omdat ik er heel vaak buikpijn van kreeg. Nu, ruim 3 jaar later, mis ik het nog steeds niet echt en vind ik het ook een hele gekke gedachten om weer vlees te gaan eten. Ik eet wel vis en daar voel ik me dan soms wel weer schuldig over, maar zolang het met mate is.. Vegan zou voor mij ook wel een stap te ver zijn nog, al ben ik het zeker met je eens dat er tegenwoordig zoveel goede vervangers zijn dat het echt geen uitdaging meer is!

  17. Heel inspirerend om te lezen Jennie! Ik ben er zelf ook mee bezig maar stoot helaas toch vaak op moeilijkheden aangezien ik veel voedselallergieën heb en veel zaken niet mag eten. Zo mag ik geen soja (of niets dat met soja te maken heeft), noten, verschillende soorten fruit etc. Dat elimineert al zoveel vegan eten. Heb jij misschien tips?

  18. Heel erg mooi om te lezen! Ik ben op weg naar het vegetarisme, soms nog lastig maar beetje bij beetje gaat het gemakkelijker. Precies wat je zegt, de gewenning van een eet patroon loslaten is een beetje spannend maar als je uiteindelijk één stap hebt gezet, is het net domino.
    Je verhaal inspireert me enorm! Ik heb hierdoor nog meer motivatie en zin mijn levensstijl te veranderen. Een bijdrage voor een milieuvriendelijkere toekomst 🙂

  19. Heel fijn artikel om te lezen Jennie! Heel eerlijk en authentiek – hou ik van. Zelf eet ik vegetarisch en dat vind ik heel fijn, maar voor mij is het voornamelijk vanuit een duurzaamheidsaspect. Zo gebruik ik dan bijvoorbeeld ook (ecologisch of tweedehands) leer, omdat ik het gebruik van leer minder erg vind dan microplastics afkomen. Wel probeer ik ook mijn zuivelconsumptie af te bouwen. Ik ben echt verslaafd aan koko yogo van de jumbo! Haha. Ik sluit me dan ook helemaal bij jouw uitspraak aan: alle kleine beetjes helpen 🙂

    1. Oh, oeps, ik zie dat ik een kromme zin gemaakt heb. Ik bedoelde: (…) omdat ik het gebruik van leer minder erg vind dan het gebruik van producten waar microplastics van afkomen.* dat dus! Haha.

  20. Hartverwarmend artikel, Jennie. Ik ben intussen zo’n half jaar vegetariër na een erg lange periode van zo-goed-als-vegetariër. Tegenwoordig koop ik waar mogelijk veganistische alternatieven en zijn alle cosmetica en schoonmaakproducten e.d. in ieder geval proefdiervrij. Ook leder e.d. mijd ik. Ik zie mezelf binnen afzienbare tijd nog veganist worden, maar dat gaat niet overnight gebeuren. Ik maak in ieder geval weloverwogen en geïnformeerde keuzes – een erg goed begin!
    Oh ja, veganistische tandpasta kan je o.a. kopen bij Holland & Barrett (Dr. Organic) of HEMA. Wat deodorant betreft, zweer ik bij Salt of the Earth. De rollers, steen en sprays werken allemaal even goed; zelfs m’n vriend is omgeschakeld! 🙂

  21. Hey Jennie! Zou je misschien je huidverzorging willen delen met ons? Ik heb momenteel namelijk enkel een vegan dagcrème te pakken waar ik fan van ben, maar ben verder nog heel erg op zoek. Alvast bedankt 🙂

  22. Hee Jennie, leuk om te horen hoe het voor jou is gegaan en door de reacties te scrollen!
    Misschien een idee om een artikel te schrijven met vegan tips qua verzorgingsproducten? Welke jij gebruikt zegmaar?
    Liefs

  23. Hi, leuk om jouw verhaal te horen. Ik wil ook heel graag de transitie naar vegan maken maar ik heb het juist met eten nog wat lastig. Verzorgingsproducten zijn bij mij al vegan (deo van Lush ze hebben poeders en een blok, heb zelf een blok en dat bevalt prima en je doet er erg lang mee en tandpasta van DM in Duitsland). Mijn kleding ben ik nu aan het afdragen en zodra er wat nieuws bij moet wat ik echt nodig heb probeer ik of biologisch katoen of bij vegan webshops te kopen. Mijn grote struikelblok is juist kaas. Gelukkig zijn er nu steeds betere alternatieven dus het word al wel wat makkelijker maar hoop ook binnenkort vegan te zijn :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.