Wanneer je niet weet wat je later wil worden en niet één passie hebt (multipotentialites)

Sommige mensen hebben dat gewoon. Die weten al van jongs af aan dat ze dokter of politieagent(e) willen worden en die worden dat dan ook gewoon. Ze hebben een droom om achterna te jagen en een pad om te volgen. Ik heb dat nooit gehad en ook nu, twee jaar na het afronden van mijn studie, weet ik nog niet wat ik “later” wil worden.

Op het vwo vond ik het al moeilijk om een keuze te maken. Ik moest kiezen tussen vier richtingen met bijbehorende vakkenpakketten en had nog geen idee wat bij me paste. Het was bij mij eerder een kwestie van dingen wegstrepen in plaats van kiezen voor wat ik leuk vond. Biologie en scheikunde werden als eerste weggestreept. Totaal niks voor mij. De talen, daar was ik goed in dus die bleven over. Dan was er nog het verplichte wiskunde en omdat ik het leuk vind om creatief bezig te zijn koos ik ook voor tekenen. De overgebleven vakken waren ook niet richtingen waar ik direct wat mee wilde doen. Leren voor een toets ging makkelijk en ik haalde zonder veel moeite goede cijfers; dat was het probleem niet. Ik vond het allemaal gewoon niet zo heel interessant en was veel liever bezig met dingen buiten school. Op het internet waren voor mij namelijk wél heel veel dingen (zoals bloggen) te doen die ik interessant vond. Na mijn vwo had ik geen zin meer om veel met boeken bezig te zijn en ik had het gevoel dat de universiteit niet bij me paste. Ik ben meer een doener en koos daarom op mijn achttiende voor een hbo studie. Mijn blog die ik op mijn zestiende had gestart, begon op dat moment mijn werk te worden. Al mijn tijd stopte ik daarin en mijn opleiding deed ik “erbij”. Ik ging erheen om te doen wat ik moest doen en zodra de les voorbij was ging ik weer met mijn eigen projecten verder.

Toch wilde ik na mijn studie niet fulltime met mijn blog aan de slag gaan. Het is heel leuk om te doen, maar ik heb meer uitdaging en afwisseling nodig. Naast mijn blog startte ik daarom de afgelopen jaren drie kleine bedrijven: twee webshops en een social media agency. Iedere keer had ik een goed idee en ging ik er in korte tijd met volle kracht voor. Als het dan eenmaal stond en goed liep was voor mij de lol er vanaf en wilde ik door naar het volgende. Dat zorgde ervoor dat ik iedere keer “maar” maximaal anderhalf jaar aan zo’n project vasthield. Iedere keer dacht ik: ja, dít is mijn passie! Nu heb ik het gevonden! En dan was ik na anderhalf jaar teleurgesteld in mezelf omdat ik er toch niet mijn geluk in kon vinden. Ik ging dan weer opzoek naar het volgende en bleef zo maar doorgaan. Na de zoveelste poging heb ik me een tijdje behoorlijk down gevoeld. “Ik heb zoveel geprobeerd maar ik lijk mijn passie maar niet te vinden. Wat is er mis met me?” 

Begin dit jaar keek ik naar de Ted Talk “Why some of us don’t have one true calling” van Emilie Wapnick en daar kreeg ik een heel erg opgelucht gevoel bij. Ze omschrijft precies hoe ik in elkaar zit! Ze heeft het in haar talk over ‘Multipotentialites’. Dat zijn volgens haar mensen die niet één passie hebben. Het zijn mensen die graag met meerdere dingen tegelijkertijd bezig zijn en/of zich gedurende een korte periode volledig op één project storten om er alles uit te halen. Ze vertelt dat je helemaal niet onzeker hoeft te zijn als je niet één passie hebt en dat het juist awesome is om een multipotentialite te zijn. Multipotentialites zijn namelijk over het algemeen goede teamworkers en kunnen in projecten ontzettend hard, gefocust en vol enthousiasme werken. Hun creativiteit is van grote toegevoegde waarde in een team en omdat ze veel verschillende projecten hebben gedaan weten ze veel over kwaliteitsbewaking. Mocht je jezelf hierin herkennen, neem dan zeker even de tijd om naar de Ted Talk te luisteren.

Ik weet dus van mezelf dat ik dingen een jaar, tot anderhalf jaar leuk vind. Zo ben ik gewoon en dat kan ik niet veranderen. Ik ben nu op een punt dat ik het ook niet meer wil veranderen. Ik heb niet één grote carrièreambitie in het leven en als ik mijn geluk steeds kan vinden in kleine, korte projecten en verschillende werkzaamheden dan is dat helemaal oké. Het is ontzettend fijn dat ik mijn blog/Instagram als basis heb en daardoor de ruimte heb om alle kanten op te vliegen die ik wil ontdekken.

8 thoughts on “Wanneer je niet weet wat je later wil worden en niet één passie hebt (multipotentialites)”

  1. Ik snap precies wat je bedoelt. Mijn man heeft het totaal niet en die moppert vaak als ik weer eens stop met een ‘ambitie’. Op zich heb ik trouwens al wel mijn leven lang dat ik graag schrijf, alleen hoe ik dat doe (bloggen, journalistiek, teksten, non-fictieboek schrijven, roman schrijven…) is nog niet zeker. En vroeger wilde ik alles worden wat ik iemand anders had zien doen en dat me ook leuk leek. Van legerofficier tot DJ 😉 Maar ga zeker die TedTalk nog even bekijken.

  2. En toch, en toch, en toch…. Stort jij je al heel wat jaar volledig in het bloggen! Niks project van een maand, of een jaar, nee, al een hele tijd. En dat vind ik dan wel weer heel knap en ontzettend gaaf dat je dat gewoon doet! Kan je natuurlijk ook even aan terugdenken als je zit te piekeren of het aan jou ligt dat je dingen maar een bepaalde tijd vol passie volhoudt. Want die passie is er wel, dat bewijst deze blog maar al te goed 🙂

    1. Ja, zeker! Ik ben heel blij dat ik mijn blog als basis heb en doe het ook echt al jaren met veel plezier 🙂 Op hobby-gebied is dit inderdaad mijn passie, maar ik doel in dit artikel meer op werkgerelateerde passie. Ik zie mezelf dit nog wel jaren doen, een dagboek bijhouden, maar wil hier niet nog jaren lang mijn inkomen uit halen. Lief berichtje. Dankjewel! ❤️

  3. Hoi Jennie, interessante blogpost! Ik vind het erg herkenbaar (misschien toch ergens een beetje een millennial probleem). Het begon al bij het maken van een keuze voor mijn master. Ik heb hier een cursus voor gevolgd en na het eind van de cursus zou ik tot inzichten moeten komen. Dat viel echter een beetje tegen, want er kwam niet één antwoord uit. Dat was redelijk frustrerend. Uiteindelijk koos ik een master en zag ik mensen om me heen die er meer passie voor uitstraalde dan ik. Ik dacht bij mezelf: mm ja wel leuk en interessant, maar of ik hier nu mijn voldoening uit haal.. Toen ben ik tijdens mijn stage een ander werkveld gaan ontdekken en ik ben hier nu werkzaam in. Nog steeds weet ik niet of dit nu hét werkveld is voor mij. Ik probeer hier mee te illustreren dat er denk ik heel veel mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten!

    Wel grappig toch, dat we ergens in ons hoofd zo’n overtuiging hebben dat het hebben van één grote passie de norm is en dat als je die niet vindt of hebt, je een mislukkeling bent en je je ook zo ‘moet’ voelen. Het is dan inderdaad goed om zo’n overtuiging uit te dagen en te kijken waar dit vandaan komt. Fijn dat je deze overtuiging van de baan hebt kunnen vegen :-). Dit maakt me ook bewust dat ik zelf weer eens wat overtuigingen onder de loep moet nemen. Thanks!

  4. Wat herken ik mezelf hierin! Ik voel me altijd een beetje gek als mensen mij vragen “wat wil je met je opleiding gaan doen?” Alsof ik me schaam dat ik met mijn 22 jaar nog steeds niet weet wat ik wil. Ik heb een brede interesse in vanalles en nog wat en ik zie mezelf “later” ook hele verschillende dingen doen. Eindelijk een woord gevonden voor mezelf! 🙂

  5. Oh wauw, dit was wel even heftig om te lezen. Alsof er even een spiegel werd voorgehouden. Ik snapte nooit waarom ik altijd na een tijde ongelukkig werd op een plek, waar ik juist gelukkig begon. Dit zie ik terug in mijn studies, bij elke studie zat ik na een jaar al niet meer op mijn plek. Toen ik dit las viel alles een beetje op zijn plek, is dit het dan? Maar hoe ga je hier mee om? Het is zo, zo vermoeiend om telkens weer om te gaan met de teleurstelling en toch ook wel het verdriet omdat je weer niet op je plek zit…

    1. Ik denk dat het heel erg met verwachtingen te maken heeft. Ik was ook steeds teleurgesteld, maar toen ik de Ted Talk begin dit jaar zag ging ik het accepteren. Ook niet in één keer hoor, dat heeft even geduurd. Ik weet nu wanneer ik een idee heb waar ik vet enthousiast over ben, dat de kans groot is dat ik er na anderhalf jaar klaar mee ben. Ik weet nu een beetje mijn patroon en herken stappen die ik neem en emoties die ik voel. Tegelijkertijd weet ik van mezelf dat ik altijd wel weer een nieuw idee krijg. En zo niet? Dan ga ik toch lekker even ergens in de horeca werken tot het zover is. Ik heb bijna een jaar lang in een sapbar/ontbijtbar gewerkt omdat ik daar op dat moment zin in had en even niet wist wat ik in mijn ‘eigen branche’ moest doen. Heeft me heel veel energie en ideeën gegeven. Ik denk dat je als multipotentialite altijd op je gevoel af moet gaan. De dingen doen waarvan je weet dat ze jou de komende maanden gelukkig gaan maken. Daarna zie je wel weer wat er op je pad komt. Je kan alle kanten op. Veel succes!!

  6. Ik wist niet dat hier een woord voor was, even die Ted Talk kijken. En toch denk ik, aangezien ik geloof ik wat ouder ben dan jij, er ooit eens iets zal zijn wat je zo leuk vindt dat je er niet mee wil stoppen 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.